Telegraafsma #11: Evaluatie KiFiD

Het KiFiD, is het klachteninstituut voor de financiële dienstverlening. Essentieel als het gaat om de behandeling van klachten, zoals over beleggingsverzekeringen die ‘woekerpolissen’ blijken te zijn. (Link: www.kifid.nl).

Over het functioneren van het KiFiD valt nog wel het één en ander op te merken. Zo heeft er een recente evaluatie van het KiFiD plaatsgevonden. Onderstaand treft u het rapport en het bijpassende schrijven van de Minister van Financiën aan.

Kamerbrief-evaluatie-kifid

Eindrapport-evaluatie-kifid

Met dit bericht breng ik u deze rapportage graag ter kennisname. De behandeling door de Tweede Kamer (commissie Financiën) gaat schriftelijk plaatsvinden.

Stap voor stap zullen we ‘de evaluatie van het functioneren’ als een ui nader afpellen. En dan zichtbaar maken ‘hoe de systemen functioneren’. Dit aan de hand van zaken die in de praktijk en actueel worden behandeld. Met de verwachting dat u zich daardoor een eigen en helder beeld kunt vormen. We gaan ‘de ui afpellen’, ……

Het KiFiD: om af te pellen, ………

Recent heeft het KiFiD bekend gemaakt dat er sprake zal zijn van een gefaseerde behandeling van de dossiers. Dat is een positieve stap, zo lijkt het nu. Nader valt te bezien hoe het één en ander nader gaat uitwerken. We gaan het de komende weken en maanden op de voet volgen. En op korte termijn omzetten in nadere en concrete acties, op politiek niveau. Er valt niet aan te ontkomen, zo zal blijken.

Er zijn lopende procedures waar ik aan u verslag van zal doen. Met telkens een toelichting op de betrokkenheid van personen, de werking van de regels, de wijze van de uitvoering van de regels en een uiteindelijke oplossing van de puzzel die we met de stukjes en reepjes van de ui in elkaar gaan leggen.

Geplaatst in KiFiD, Politiek | Getagged | Een reactie plaatsen

Telegraafsma #10: ING / NN

Eind jaar 2014 schreef ik onderstaande open brief. Het is nu praktisch al een heel eind het einde van het jaar 2016. Inmiddels zijn de werkelijkheden bij een ING / NN steeds meer zichtbaar. Dus veel meer als ‘ter herinnering’ kan er niet worden opgemerkt.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Open brief aan de medewerkers van de verzekeraar Nationale-Nederlanden, representatief voor de (medewerkers van de) verzekeraars in Nederland.                                                           Van René Graafsma, op persoonlijke titel.

Over wanprestatie, corruptie en een voorgestelde oplossing.
Hollandsche Rading, 22-12-2014

Zo aan het eind van het jaar en in de kerstperiode is er een mooie gelegenheid voor reflectie. Steeds weer kan het lijken steeds slechter te gaan en spannender te worden in de wereld. Even stil staan bij alles wat er gebeurt en bij de vragen van deze tijd komt dan vanzelf op. Zo wat bedenkingen die ik graag met u deel. Om te zien wie we zijn geworden, wat we eigenlijk doen. En wie we eigenlijk ZIJN.

Het vak

In een minder vanzelfsprekende periode van mijn leven kwam op jonge leeftijd de verzekeraar Nationale-Nederlanden op mijn pad. Ik kreeg een serieuze ziekte. Wat ik wilde worden – arts – bleek niet meer verstandig en haalbaar. Ik werd intermediair en er kwam een samenwerking tot stand met uw werkgever, dé Nationale Nederlanden. De wederzijdse investering was groot, vooral in tijd en aandacht.

Op de afdeling beroepsaansprakelijkheid werkte Ferry, als kenniscoördinator. Stilaan trok ik veel met hem op, mocht op zijn afdelingen rond kijken en dossiers inzien. Uiteindelijk groeide ik uit tot een ware assurantie-ondernemer, elke dag werken met plezier.

Het voornaamste wat Ferry me leerde was: “neem niets voor waar aan in een aansprakelijkheidsdossier. Stel vragen. Stel jezelf de vraag ‘begrijp ik het wel?’ Vraag door!” Op deze wijze leerde hij, leerde de Nationale-Nederlanden, mij ‘het vak’ en gaf me een identiteit. Ik hoorde er bij.

‘Vraag niet hoe het kan, maar profiteer er van’

Tot in 2005. Op kantoor kreeg ik een brief van de Nationale Nederlanden met de aanhef ‘Vraag niet hoe het kan, maar profiteer er van’.                                                               Met mij kregen blijkbaar vele tussenpersonen zo’n brief. Het ging over de beleggingsverzekeringen. Ineens zou met 20% minder inleg hetzelfde resultaat kunnen worden bereikt. Er was iets met ‘minder kosten’. Zoals Ferry me geleerd had wilde ik vragen stellen. Maar antwoorden kreeg ik niet, hoe ik ook probeerde. De beleggingsverzekeringen werden onbedoeld ‘woekerpolissen’. Tros Radar maakte er in 2006 een publieke zaak van. De ‘woekerpolisproblematiek zou in 2011 door de bekende politicus Ronald Plasterk worden omschreven als een ‘moral hazard’.

Vragen stellen, profiteer er van

Er is nog aanleiding genoeg om over beleggingsverzekeringen vragen te stellen. Net als over de zogenaamde ‘oplossingen’.  Als u nu eens de vraag wordt gesteld: “Kunt u de nominale uitwerking geven van de Wabeke-Aanbeveling van 4 maart 2008 in de zogenaamde ‘Stichtingsakkoorden’ geven?”, dan kan dat kennelijk geen moeilijke vraag zijn. Zeker niet voor u als vakman, of –vrouw. Waarom deze vraag? Omdat op basis van de mogelijke antwoorden er door relevante partijen een ‘breed maatschappelijk draagvlak’ voor de ‘Stichtingsakkoorden’ wordt aangenomen. Van die conclusie begrijp ik helemaal niets, in euro’s uitgedrukt zijn de onttrekkingen enorm. Waarom moet een verzekeraar, de Nationale Nederlanden, van een ton, die een klant in vele jaren vaak moeizaam heeft opgebouwd, zo’n € 2.500 afnemen? Per jaar! Waarvoor? Waartoe?

Op een helemaal vergelijkbaar vlak is nog een vraag mogelijk: “Wat is de nominale uitwerking van het zo benoemde STAR-akkoord bij de beschikbare-premie-pensioen-regelingen op de feitelijke premie-inleg?”. Ik geloof er niets van dat werknemers, én werkgevers, op enige wijze er echt van de op de hoogte zijn dat het gaat om een toegestaan kostenmaximum van 9,5% van de inleg, plus een jaarlijkse inhouding van 1,5% over de waarde. Onherstelbare kosten bij normaal bedenkbare rendementen.

Kennis en de praktijk

Er zit een lijn in hoe we van alles leren, wat het ons doet en wat we er mee doen. Kennis en moraal doen er toe. Ze maken deel uit van wie en wat we zijn. Filosofen beschrijven dat onder andere in de epistemologie (hoe leren we), de fenomenologie (hoe zijn we verbonden met wat we waarnemen) en de hermeneutiek (hoe vertalen we het en leggen we het uit). Deze leerprocessen lijken wel op de totstandkoming van een polis met bijbehorende  polisvoorwaarden. Een product aan de man brengen zonder dat je er vragen over mag stellen, dat past uiteindelijk niet. Juist ook niet bij een verzekeraar als de Nationale-Nederlanden, waarbij vertrouwen en kwaliteit ooit uit het merk straalden. Een merk van trots en eer. Goede vragen, uit twijfel, moet je kunnen blijven stellen. Daar leer je van, het verbindt je met je klanten en je kan de kennis naar de praktijk en de doelen vertalen. Als beroepsbeoefenaar.

‘De woekerpolis’

Op mijn vragen kwamen geen antwoorden, (toen niet, en nog steeds niet). De kennisoverdracht kwam tot stilstand. En daarmee in feite de mogelijkheid om het vak verder uit te oefenen. Eer en trots gingen langzamerhand door het putje.  De woekerpolisaffaire, die hebben we met z’n allen laten ontstaan. Maar hoe meer vragen er – nog steeds – over worden gesteld, hoe meer de ‘woekerpolis’ slechts een symptoom blijkt van een ziekte van het systeem. Er kloppen dingen niet. Dingen die juist in het assurantievak helemaal niet passen. De belangen liggen kennelijk verkeerd.

Nationale-Nederlanden-directie-overleg: Nyenrode

Op de Universiteit Nyenrode waren vier jaren geleden 100 directeuren bijeen van de Nationale-Nederlanden. Om te vergaderen over de toekomst. Ook het morele kompas kwam daarbij aan de orde. Bij meerderheid is toen besloten om te kiezen voor de ultieme vorm van winstmaximalisatie. Men moest ‘slimmer worden’; efficiënter. Dat u dan maar anders met de consument om moest gaan, dat was dan maar zo. Bij de consument lag het belang immers niet……… Deze directeuren hebben voor zich zelf een bonus vastgesteld van 240 miljoen euro. Dat is te lezen in het prospectus ten behoeve van de beursgang. Dat is ook een manier van denken, een manier van zijn. Het zijn bewuste keuzes. Er is gewoon over gestemd.

Keuzes

De ‘woekerpolis’ kan niet blijven bestaan, dat is al jaren duidelijk. Maar het systeem is weerbarstig. De belangen werken kennelijk niet mee, bepalen de meningen, maar vooral worden met de meest krachtige belangen de werkelijke oplossingen de kop ingedrukt. Om tot een soort oplossing te komen is in 2008 de zogenoemde ‘Aanbeveling’ bedacht door de heer J.W. Wabeke. Let wel! Een ‘aanbeveling’! Maar bij verzekeraars lag al snel lag het woord ‘norm’ in de mond. Onbegrijpelijk. Want stel enkele vragen en dan blijkt dat de bedachte oplossing leidt tot een model waaraan verzekeraars alleen nog maar meer verdienen. En oplossing van een normloze aard, dus. En een regeling die helemaal niet op een breed maatschappelijk draagvlag is gestoeld.  Je kunt dit als verzekeraars wel blijven roepen, maar daarmee ontstaat het feit nog niet! Het is Nationale-Nederlanden, de hele branche, niet waardig. Ondanks alle aanhoudende kritiek en vragen die er over woekerpolissen worden gesteld blijven verzekeraars, blijft ook de Nationale Nederlanden hangen – als de naald op een kapotte grammofoonplaat – door het oneigenlijke karakter van de werking van de aanbeveling te blijven ontkennen.

Winstdeling

Nog even terug in de tijd. In december 1978 is er een statutenwijziging bij de Nationale-Nederlanden geweest. Daarmee en daarna kan de algemene vergadering van aandeelhouders een eerste verdeling van het beschikbare winstsaldo bepalen. Vervolgens bepaalt de directie de maatstaven waarnaar de voor de verzekeringnemers beschikbare winst onder hen zal worden verdeeld, alsmede de wijze waarop deze winst aan hen ter beschikking zal worden gesteld. Als we dan toch aan het vragen stellen zijn: met welke prioriteit en rechtvaardiging is de winst al die jaren verdeeld? Als bedrijf kent een verzekeraar een eigen ‘waarom van het bestaan’, een eigen ‘hoe we het doen’ en een eigen ‘wat het moet opleveren’. Met de klanten zijn daar afspraken over gemaakt, die liggen vast in polissen en ook in redelijke verwachtingen. Een polis, het Griekse woord voor burcht, staat voor een betrouwbaar en goed verzekerd huis.

Marktfalen

In zo’n burcht staan de huizen van de mensen vaak aan markten. Waar mensen met elkaar verkeren. Handel drijven. De ‘woekerpolis’ heeft laten zien dat markten kunnen falen, het ‘waarom’ ligt met het ‘hoe’ en het ‘wat’ overhoop. Er is vastgesteld dat marktfalen primair door kennis en eerlijke arbeid kan worden opgelost. (Vrij naar Dr. Fred de Jong). Dat is toch echt wat anders dan eerst het belang van jezelf en de aandeelhouders dienen. Het past om recht te doen aan uw klanten. De huizen van die klanten staan in ons land. Nederland is een rechtsstaat, geen machtsstaat. Een rechtsstaat, waarin beschaving zich kenmerkt door de beperking van de rechten van de sterken en het vergroten van de rechten van de zwakkeren. Zo kent de Nationale-Nederlanden de ‘Chances for Children’. Mooi. Maar waarom dan ook niet de rechten van klanten respecteren? En hen op een juiste wijze compenseren voor de door hen geleden schade?

Vergaderen en feestvieren

Uw directie is, uiteraard, aanwezig geweest bij de onderhandelingen over de ‘woekerpolissen’ met de u bekende stichtingen. Het werk van de stichtingen werd gedaan door een serie advocaten en bestuursleden. Uit een verslag van een aanwezige blijkt dat de oren doof waren voor de werking van ‘de nominale berekeningen van de uitwerking van de genoemde Wabeke-Aanbeveling op de uiteindelijke netto premie-inleg’, nogmaals de regeling ‘waarvoor een breed maatschappelijk draagvlak’ zou bestaan?! De inhoud van de analyses werd aan de kant geschoven ten faveure van de zo gewenste uitkomst: zo snel mogelijk een overeenkomst ten koste van wat dan ook. Maar wel met afspraken over vergoedingen die de stichtingen zouden ontvangen. Een regelrechte wanprestatie! En een corrupte handelswijze, hoe dan ook. (Internetwoordenboek: corrupt = die geld aanneemt om iets gunstigs voor je te doen dat niet mag). Daags er na werd de overeenkomst met een fraai diner gevierd.

Schadeherstel

Een verzekeraar beperkt de risico’s en herstelt schaden. Oorspronkelijk stonden daarbij de klanten en de medewerkers centraal. De ‘woekerpolis’ is een ernstig symptoom van het verschoven belang naar eigen belang en aandeelhoudersbelang. Steeds duidelijker komt dat in beeld. De ziekte slaat onvermijdelijk naar binnen. Naar u! Deze brief en de vervolg informatie die er gaat komen is niet tegen u gericht, niet tegen de Nationale-Nederlanden. Uw directie is meermalen vooraf op de hoogte gesteld van deze brief. Beschouw deze brief als een mogelijk echte duurzame winstgevende boodschap tegen het onbegrijpelijk optreden en handelen van zogenaamd leidinggevenden. Mensen die zichzelf 240 miljoen euro bonus toekennen mogen wij niet als de leiders erkennen. Dat geld kan net zo goed, nee beter naar de polishouders, naar het herstel van ‘woekerpolissen’, naar u als de medewerkers voor opleidingen en trainingen, naar ondernemerschap en initiatief. En als deze ‘leiders’ dat ook niet willen, dan maar naar Unicef. Uw partner voor de ‘Chances for Children’. Waarom niet? Ik vraag u op om op te staan tegen deze cultuur. U bent het, die van binnen uit de cultuur kunt veranderen! U kunt uw leidinggevenden bewerken. Laat u niet willoos mee slepen in deze teloorgang.

Verzekeren is niet alleen zaak van het omgaan met risico’s. Verzekeren is in het hart een zaak van vertrouwen, trots en eer, het uitoefenen van een prachtig vak, het leveren van diensten aan medemensen. Gewoon werken voor de klant, en het bedrijf dat je samen met je collega’s bent. Voor een goede winst, in meerdere opzichten. Daarin kunt u bij de Nationale-Nederlanden – van binnen uit – voorop gaan. Zo heb ik het van Ferry geleerd.

Zo kunnen we duurzaam worden, zo kunnen we het doen, en zo kunnen we ZIJN.

Ik wens u fijne Kerstdagen en een voorspoedig 2015.

Met hartelijke dank voor het lezen en een groet,

René Graafsma

www.renegraafsma.nl.                                                                                                                             Postbus 79, 3738 ZM Maartensdijk.                                                                                                     M. 06-48462230                                                                                                                       E. mail@renegraafsma.nl

Geplaatst in Nationale-Nederlanden | Een reactie plaatsen

Telegraafsma #9: De Kloof

VAKANTIE

Het is weer vakantietijd. Tijd om weer eens helemaal niets te doen. Als dat tenminste lukken wil. Want het is als altijd, het lijkt heel rustig, maar er gebeurt van alles. Ook nu weer kun je elke dag horen: “het gaat niet goed, er moet wat gebeuren, het is een stilte voor de storm”. En trouwens, de dagen vliegen voorbij. De zomer is zomaar weer voorbij, …… Goed, nu even de tijd om over van alles en nog wat even na te denken en daarna weer door te gaan, net wat slimmer misschien?

DeKloof

‘DE KLOOF’

Er lijken vele verschillen te verstaan. Tussen de mensen, in steden, straten, ieder in z´n huis, met allemaal onze eigen trots, en eigen manieren om over ons zelf en het gedrag dat we vertonen goed te praten. Ieder met z´n eigen werkelijkheid en realiteiten. We hebben allemaal onze eigen redenen om de dingen te doen en te laten, onze eigen wijze van doen te vinden, en te gaan voor het resultaat dat we moeten en willen bereiken. Er zijn verschillen tussen zoals de één en de ander ´het´ doet. Er zijn zo veel verschillen, de goede luisteraars verstaat het: “het belang bepaalt de mening”!

Zoveel belangen, zoveel meningen, ……. De vraag is of die tijd niet eigenlijk voorbij is: ieder voor zich? Nou ja, de benen maar even in het zwembad en de blik vooruit. Met een drankje, in de hand: “waar zitten de verschillen?” En hoe gaan we verder “in ieder belang?”. Het is net verzekeren, we zullen het samen moeten doen. De vele verschillen, de kloof moeten overbruggen. De vraagstukken van deze tijd zijn van dien aard dat we elkaar de hand zullen moeten reiken. Dwars door en over alles heen, wetende dat dat niet makkelijk zal zijn. We zijn het niet gewend, we zijn er niet op ingesteld, en we worden tegengewerkt. Zo ervaren we het allemaal, want ……. “het is nu eenmaal ons systeem”.

‘HET SYSTEEM’

De vraagstukken van nu zijn eigenlijk problemen van de systemen die ons omringen. Belangen bepalen, zoals gezegd, de meningen en voor we het weten zitten we in een tunnelvisie, van het eigen belang. Elke redenatie die we kunnen vinden om het eigen gedrag te rechtvaardigen pakken we op, en zo dwingt het systeem om ons keurig netjes te blijven gedragen. We hebben het niet door, er zijn er vele gelukkig mee, maar ook velen worden er doodziek van.

Het systeem werkt elke aanpassing tegen. Het is rijk en machtig. Het individu kan daar nooit alleen tegenop, dus begint er maar niet aan. Het systeem kan eindeloos tijdrekken, zaken ontzettend ingewikkeld maken, zonodig de spelregels veranderen, de ander zwart maken, en betrokken verantwoordelijken verlaten – als het lastig wordt – gewoon het schip. Ontevreden wantrouwige consumenten blijven achter, bedrijven vallen weg, controle organen van het systeem nemen in omvang en kosten toe. De ziekte is besmettelijk. Het wordt wel heet daar bij het zwembad, maar even naar de schaduw, …….

Het kan niet zo blijven, en dat hoeft ook niet. En zo gaat het ook niet. Want er zullen altijd mensen blijven opstaan om er iets aan te doen. De meute volgt niet, we zouden het wel anders willen, maar zo gaat het nou eenmaal niet. Het is ook een heel traject. Eerst gaat het om de vraag om welke principes het nou ook al weer ging. Terug naar de kern, de feiten maar weer eens op een rijtje. Zodat we weer ons eigen verhaal kunnen schrijven, met wat we doen en willen zijn. Voor ons zelf, en die vele anderen om ons heen. Het gaat om vragen die we ons weer eens kunnen stellen, als we op vakantie zijn. Even in alle rust, met de voeten in het gras, ………

Er zijn vele kloven, van de meeste hebben we geen last. Maar het kan te gek worden, zonder dat we het willen weten, maar dan komt het vanzelf op ons af. En gaat het zich oplossen. Bedenk, ……….. hoe dieper de kloof, ……….. hoe mooier de brug!!

kazura-bridge-1185992_1280

 

 

Geplaatst in De Kloof, Systeemdwang, Telegraafsma | Getagged | Een reactie plaatsen

Telegraafsma #8: Systeemdwang

Om nader uit te werken:

Systemen en mensen

‘Systematische problemen zijn systeem problemen’.

  • Het belang bepaalt de mening
  • Tunnelvisie
  • Cognitieve Resonantie Reductie
  • Systeemdwang
  • Systeemziektes

Systeem-strategieën (voorbeeld woekerpolis)

  • Tijdrekken
  • Ingewikkeld maken
  • Spelregels veranderen
  • Demoniseren
  • ‘Het schip verlaten’

Het antwoord

  • De principebenadering
  • De fenemenologische benadering
  • De narratieve benadering
  • De hermeneutische benadering
  • De (discours)ethische benadering
  • De (zorg) ethische benadering

De kloof overbruggen

  • Invasieve integratie zonder de homeostase van het systeem te verstoren
  • Paradigmawisseling en overgang (Van Covey >>>>> De Deal)
  • ABPOTLOOD
  • MVGM, wel een Missie en Visie, maar Geen Middelen (waar het systeem wel over beschikt)
  • (Social-media) en politieke keuzes

 

Geplaatst in Systeemdwang | Getagged | Een reactie plaatsen

Telegraafsma #7: Schuivende panelen

Schuivende panelen

De woekerpolisaffaire sleept zich voort. De complexiteit is enorm en de belangen blijven de meningen bepalen. In feite is er sprake van een krachtenveld waarin er voortdurend wijzigingen plaatsvinden, zonder dat er stappen voorwaarts lijken te worden gezet. Professionals en betrokkenen maken voortdurend bewegingen die zelden direct zijn te doorgronden. En daar waar men spreekt over toenemende transparantie en steeds meer rechten voor de consument neemt de mistige sfeer met de dag toe.

Vanaf 1995, met de berichten van de hoogleraar Arnoud Boot, hadden we het allemaal kunnen weten. In 2008 kwam Jan Wolter Wabeke met zijn aanbeveling om tot een generieke oplossing te komen. Inmiddels gaan we richting het jaar 2016, en blijkt dat we nog maar weinig verder zijn. De consument is woekerpolismoe, maar heeft de foute stukken nog wel in de la liggen. Intermediairs zijn nauwelijks in staat de opgelegde verplichtingen na te komen. Verzekeraars gedragen zich als zoekende barbapapa´s maar willen ook heel graag verder met echte oplossingen zonder de achterkant van hun tong te laten zien. Juristen spelen het spel volgens de hun bekende regels en methoden. Media doen verslag, maar de boodschappen komen niet echt over. Politici praten mee, zonder aan een tastbaar vervolg bij te dragen. En zo voort.

Aan de achterkant van de maan

Het echte verhaal blijkt zich ´aan de achterkant van de maan af te spelen´. In allerlei vormen van onzichtbaarheid voltrekken zich de verschillende woekerprocessen en schrijdt de tijd maar door. Het probleem wordt niet opgelost maar zal door de tijd in de vergetelheid worden gebracht, denkt menigeen. Niets is minder waar, want de polissen zullen niet doen wat er verwacht wordt en de verschillen en tekortkomingen zullen zich tonen in pijnlijke tekorten.

De afgelopen jaren heb ik het een en ander kunnen waarnemen, mogen meebeleven en onderzoeken. Wat mij betreft liggen de feiten vast. En zal ik dat zodra dat mogelijk is nader beschrijven en toetsbaar publiceren. Dat kan niet direct om de relevante partijen de gelegenheid te geven om op de stellingen te reageren. De ‘panelen schuiven immers aan de achterkant van de maan’, en dan past hoor en wederhoor.

Stakeholders

De politiek zal worden aangesproken op het gebrek aan daadkracht. De betrokken minister zal moeten inzien dat hij de fraudepraktijken van de verzekeraars faciliteert. De toegewezen toezichthouder toont een opvallende meegaandheid. En staat onder een per definitie verkeerd leiderschap. Betrokken Wabeke-akkoord stichtingen worden geconfronteerd met een absoluut en bewust falen in het opkomen voor de belangen van hun deelnemers. Bijbehorende evenementen en gebeurtenissen zullen ‘aan de voorkant van de maan’ in beeld worden gebracht en de ‘schuivende panelen’ zullen worden teruggeschoven. Met naam en toenaam. En berekenbaar.

Actie

Hoe? Door de gevolgen in euro’s uitgedrukt zichtbaar te maken en de gehanteerde instrumenten boven water te brengen. De woekerpolis is niet een op zich staand fout product maar een symptoom van een fout werkend systeem. Daar moet de bezem doorheen. De consument kan terugwinnen, de verantwoordelijken kunnen nog veel meer winnen. En eigenlijk weten ze dat al heel lang. Een keer komt de zon op, en dan is er licht genoeg om het beeld te krijgen en in actie te komen. De gesloten panelen gaan open.

 

Geplaatst in Beleggingsverzekeringen, Politiek, Verzekeraars | Getagged | Één reactie

Telegraafsma #6: Allemaal Foute Mensen (AFM)?

verkeer

Waar gaan we heen?

De wereld is in beweging, Nederland staat voor keuzes en ‘de staat waarin we verkeren’ is voor velen onzeker. De sterken vinden hun weg wel, en de zwakkeren zoeken vaak wat verloren naar een weg om verder te komen. Tot zover niets nieuws, de tijd staat niet stil en er gebeurt altijd wel wat. Het lijkt ongepast, en dat is het waarschijnlijk ook, om in het wild verbanden te leggen en voor de vraagstukken van nu met hapklare oplossingen te komen. Een ware bestuurder geeft de auto richting, kiest de bestemming en brengt de bankzitters met zich mee. Waar gaan we heen?

Geld helpt

De mens en de verschillende groepen waarbinnen hij of zij functioneert accepteert regels en afspraken om de dingen van nu en straks te kunnen doen. Met verkeersregels zijn we allemaal beter af, het is gewoon veiliger als je weet hoe je van A naar B kan komen en hoe dat met elkaar geregeld is. De afspraken zijn eigenlijk simpel, als jij dit doet, doe ik dat en daarmee kunnen we van elkaars talenten gebruik maken. In goede en in slechte tijden. Geld is het ruilmiddel om het hele spel op de weg te laten werken. En als het teveel gaat kosten dan kun je de gevolgen zo mogelijk financieren en verzekeren. Verzeker je de risico’s dan betaal je een premie en verder is het ‘afspraak is afspraak’.

Regels

Alles mooi geregeld. De politiek regelt het tot stand komen van de regels, er is toezicht op de uitvoering en als het misgaat – als we botsen – spreekt de rechter het oordeel uit. De maat is de redelijkheid en billijkheid, de menselijke maat. De basis voor alles is de wet, de rest is interpretatie. Of gaat het in het spel om meer? Het lijkt er op. In de praktijk is er lang niet voor iedereen een plek, worden afspraken zonder straf zomaar geschonden, en ziet de een bij een olifant de slurf voor een staart aan. De psycholoog leert je snel dat je daar maar aan moet wennen, welkom in de echte wereld, wordt en blijf een realist. De rechtsstaat kan zomaar eens veel zwakker blijken dan de machtsstaat.

Vraag hoe het kan en profiteer er van

Als je slim bent dan zorg je er voor dat je niet altijd van iemand anders afhankelijk bent. Geld smeert de boel, dus het is nooit verkeerd om wat achter de hand te hebben. Het duurste en grootste risico dat een mens loopt is dat hij of zij heel oud wordt. Dat bedenk je niet automatisch maar even simpel rekenen kan je snel de totaalsom van het ouder worden in euro’s uitgedrukt laten zien. Sparen is dus gewoon handig, naast het overdragen van de te grote risico’s die je niet alleen kunt dragen. Wat mooi is het dan als er op de kruispunten richtingaanwijzers en zo nodig adviseurs zijn die je naar de instellingen kunnen leiden waar je je zekerheden kunt vastleggen. Vertrouwen is de rode draad. Vraag de weg, en profiteer daar van.

Verzekeraars en banken

De maatschappelijke rol van de verzekeraars en banken als bestemming voor het geldspel spreekt voor zich. Ze verzamelen de mensen en ook de grote aantallen waardoor ze kunnen financieren en verzekeren. Uiteindelijk beheren ze enorme potten met geld, waardoor ze een macht op zich zijn geworden. Hoeft niets mis mee te zijn, het is gewoon de realiteit. De macht kan zo groot worden dat het van staatswege dan wel belangrijk is dat er een werkend toezicht is. Dat gebeurt door daartoe aangewezen organisaties en mensen die daar het werk doen en de verantwoordelijkheden dragen. Ze hebben de kennis en de middelen om in te grijpen als dat nodig is.

Vals spel?

Wat nu als de afspraken op de weg niet worden nagekomen? Als de bestemming zich als een groot gebouw langs de weg laat zien, maar de toegang niet voor iedereen even vrij is. De bestuurder zich zelf een leider noemt, maar ook in staat is om de weg te verleggen en omleidingen te maken die een normaal mens niet meer kan volgen. En nog erger, als het leiderschap ook de toezichthouder in de zak heeft. Onvoorstelbaar? Dat zou het moeten zijn. Of juist zo voorstelbaar dat de mensen denken dat ze er toch niets aan kunnen doen. Men wil wel in actie komen, maar de strijd lijkt zo zeer van te voren al verloren dat men er toch maar niet aan begint. De vraag is of het spel wel zuiver gaat en is gegaan? Het antwoord gaat schuil in ervaringen en kennis die is opgedaan in de verkeersdeelname waarbij het doel niet bereikt is omdat het niet bereikt kon en kan worden.

Het woekert

De afgelopen jaren is er kennis en ervaring opgedaan met een vorm van sparen, verzekeren en beleggen, met producten die we kenden als beleggingsverzekeringen maar die ontmaskert zijn als woekerpolissen. Voor de grote wereld, maar een enkel vraagstuk. Maar in zich zelf een eerste voorbeeld van hoe het allemaal kan werken en gaan. Hoe dat heeft kunnen gebeuren en nog steeds blijft voortduren daar gaan we het de komende tijd over hebben. Aan de hand van de basis voor de oplossing van elk vraagstuk: de feiten. Feiten die we gaan delen, en eigenlijk al veel eerder door de toezichthouder opgemerkt hadden moeten worden. Waar we heen gaan? We gaan verder, in stappen omdat het delen van informatie ook verantwoordelijkheid met zich mee brengt. Zo gaan we dat doen, zodat iedereen kan reageren en de reis kan meemaken. Er zijn veel mensen op de weg, gelukkig lang niet Allemaal Foute Mensen.

René Graafsma

Geplaatst in Telegraafsma | Één reactie

Telegraafsma #5: De diagnose

Op 29 maart 2014 is er een ‘Commissie Verzekeraars’ ingesteld op verzoek van de Tweede Kamer welke heeft onderzocht op welke wijze de Nederlandse verzekeringssector zijn maatschappelijke rol toekomstbestendig kan vervullen.

Het resultaat is het rapport ‘Nieuw leven voor verzekeraars geworden’: Nieuw leven voor verzekeraars.

Samengevat: samenvatting-rapport-nieuw-leven-voor-verzekeraars.

Waarop een Kabinetsreactie is gekomen: Kabinetsreactie_op_het_rapport_van_de_Commissie_Verzekeraars.

Met een overzicht en aanbevelingen: Overzicht_en_reactie_aanbevelingen_van_de_Commissie_Verzekeraars.

Het onderwerp beleggingsverzekeringen komt met nadruk in het rapport aan de orde en het geheel zal de komende week door Vaste Kamercommissie voor Financiën worden besproken.

Er is duidelijk sprake van een ‘rode draad’, we kunnen spreken van een ‘diagnose’: het vertrouwen is beschaamd. Daarmee is er nog geen inzicht in de mogelijke behandeling. Dat moet, andermaal gesteld, van de politiek komen. Het is immers nog maar zeer de vraag of de verzekeringssector zelf in staat is om het herstel werkelijk in te zetten. Zolang de ‘bonusitus‘, bijvoorbeeld, onbeantwoord – genegeerd – blijft is er nog veel te doen.

 

Geplaatst in Politiek, Verzekeraars | Een reactie plaatsen

Telegraafsma #4: De Tweede Kamer bedreigd?

Dit bericht is aan Kamerleden gericht en als persoonlijk gericht te beschouwen. Er hebben diverse gesprekken met Kamerleden plaatsgevonden. De ‘ronde tafel’ van afgelopen week over de beleggingsverzekeringen was in feite de parlementaire democratie onwaardig. Verzekeraars dreunden een standaardverhaal op, toezichthouders kennen de feiten niet, wetenschappers komen met niet praktische oplossingen. Enige die vooruitgang maken lijken de belangenbehartigers te zijn. Zie onder andere het steeds meer volwassen en groeiende Financieel Verbond. Zoals een Kamerlid zei: “dit dossier glijdt me steeds door de vingers. En als ik me uitspreek dan wordt ik zelfs (juridisch) bedreigd”. Het kan toch niet gekker worden.

Jan Wolter Wabeke

Jan-Wolter-Wabeke-2014

Ook de voormalige Ombudsman wordt het kennelijk teveel. Zelfs na zijn vetrek kan hij de zaak niet laten rusten. Hij zoekt zijn weg, onder andere op zijn website www.janwolterwabeke.nl.

Wie is de baas?

De hoogste politieke macht ligt bij de Tweede Kamer. Een dooddoener. Maar ook de dood in de pot? Wat is er gaande? Al jaren berichtgeving en kennisoverdracht maar blijkbaar nog steeds niet tot de kern van zaak gekomen. Hoe kan dat? Is de Minister nu wel of niet de baas en zijn de draaiende toezichthouders DNB / AFM in feite de oppermachtigen? Waar blijven de politieke keuzes? Zolang de Minister niet meewerkt aan het duidelijk stellen van de werking van ‘de Wabeke-aanbeveling’ is er sprake van misleiding van de Tweede Kamer, eenvoudig door de werking van de rekensommetjes (in euro’s). Gezien het feit dat er wel degelijk praktische generieke oplossingen zijn geopperd, ‘ben ik nu zo slim of bent u zo dom?’. Het kan toch niet waar zijn, ….. Mooie nieuw belastingplannen, nieuwe pensioenregels, prachtig allemaal, maar een echt herstel van de financiele huishoudens zien we niet. Flauwe verwijzingen naar het risico van beleggen, daarmee verhul je te hoge kosten en productgebreken niet.

‘Zwarte Pieten’

Over ‘Zwarte Pieten’ mogen we ook niet meer praten. Wat we zien is het schuiven met verantwoordelijkheid. De tegenwerpingen jegens de consument zijn ritueel geworden: ‘u had toch een adviseur’, ‘u wist toch dat u ging beleggen’, ‘we hebben toch breed maatschappelijk gedragen – wat een enorme leugen – gecompenseerd’, ‘we hebben een mooi nieuw product voor u’, ….. Rechters en KiFiD brengen bezwaren onder in moerassen van complexiteit, ongelijke machtsverhoudingen en een uitputtend tijdrekken. En, de Tweede kamer kijkt grotendeels toe. Jammer.

Feitenkennis, Het belang bepaalt de mening. 

Is de Tweede Kamer een ‘bedrijfsvertegenwoordiging’ of een ‘volksvertegenwoordiging’? In de afgelopen jaren is het nodige aan materiaal verzameld. Niet voor de eerste keer bent u bij deze uitgenodigd om daar kennis van te nemen. Eén,van u zei me: “maar René m’n handen zijn op de rug gebonden”, en stil is het inderdaad gebleven. We gaan het onderwerp in z’n categorische betekenis opheffen, en zullen het er niet bij laten en het nodige niet na laten .

deDeal-final-logo

 

 

Geplaatst in Politiek | Een reactie plaatsen

Telegraafsma #3: Hersteladvisering beleggingsverzekeringen

De woekerpolisaffaire is een nieuwe fase in gegaan. De juridische strijd kan weer gaan losbarsten. Op 29 april (2015) heeft het Europese Hof een uitspraak gedaan, die door zowel verzekeraars als door claimers gezien werd als een overwinning. Voer voor juristen dus.

Indringender dan ooit wil  zowel de Tweede Kamer als minister Dijsselbloem dat via de ‘hersteladviezen’  zaken voor de klant ‘opgelost’ gaan worden. Het kabinet heeft besloten dat de touwen bij verzekeraars steeds strakker zullen worden aangetrokken. Het is niet onwaarschijnlijk dat dit ook zijn invloed gaat krijgen op de financieel adviseurs.

Hersteladvisering

De AFM heeft van de regering de opdracht gekregen om te kijken hoe het loopt met de ‘hersteladvisering’. Als eerste moesten de polissen worden aangepakt, waarbij er geen vermogen (meer) opgebouwd werd. Integendeel: waarin het vermogen steeds minder werd. Men noemt dat de Niet Opbouwende Polissen. Een van de oorzaken van het niet (meer) opbouwen is dat de premie voor de overlijdensdekking  te veel van de totale inleg vergt, zodat er te weinig geld over blijft om aan de waarde toe te voegen. Volgens de nieuwe  (concept-)regels zijn verzekeraars verplicht om dat ‘niet (meer) opbouwen’ tegen te gaan. In veel gevallen gebeurt dat door de overlijdensrisicodekking apart te gaan verzekeren.

Natuurlijk vereist dat de nodige uitleg aan de polishouder. En actie van de polishouder. En vaak gaat het hier om verzekeringen die naast een hypotheek zijn gesloten. Als de geldgever een andere partij is dan de verzekeringsmaatschappij dan geeft het ook het nodige werk om de verpanding er af te halen en weer op de verzekeringen te zetten. Dit ondanks het feit dat deze geldgevers van de AFM mee zouden moeten werken. (Volgens een brief van de AFM aan die geldgevers van 13 oktober 2014) In de komende periode (een a anderhalf jaar) komen de overige beleggingsverzekeringen aan de beurt.

De AFM heeft in een rapport van oktober 2014 gezegd dat verzekeraars onvoldoende bereikt hebben. Uit een rapport van maart 2015 bleek er wel wat verbetering te zijn, maar noch de AFM, noch de minister noch de Tweede Kamer was erg enthousiast.
Zeker toen bleek dat bij 39% van de mensen met een Niet Opbouwende Polis niets deden ondanks het advies iets te veranderen. Dat wierp de vraag op wat de kwaliteit van het advies was geweest. De AFM gaat daar nader onderzoek naar doen.

Verzekeraars trekken tot nu toe veel van de hersteladvisering naar zich toe. Met name om grip te houden op het proces. Zodat ze dat goed kunnen rapporteren aan de AFM. Maar de vraag is hoe lang ze dat vol kunnen houden zonder de adviseur erbij te betrekken.
Er zijn verzekeraars die (tijdelijk) adviseurs voor hen laten werken. Misschien een kans. Maar misschien ook een bedreiging als die adviseur in portefeuilles van andere adviseurs gaat werken. Bijvoorbeeld omdat de verzekeraar vindt dat de oorspronkelijk adviseur er te weinig aan doet.

Voor wie het betreft: goed de komende ontwikkelingen in de gaten houden, en in actie komen! Zie ook de website www.beleggingspolisherstel.nl

Geplaatst in Beleggingsverzekeringen | Een reactie plaatsen

Telegraafsma #2: Het KiFiD

Het KiFiD is het klachteninstituut voor de wereld van de financiële dienstverlening. Verzekeraars, banken, vermogensbeheerders, enzovoort, én intermediairs zijn er bij aangesloten. Zij zijn degenen die kunnen worden aangesproken door de consument. Bij het KiFiD staat de ‘aangeslotene’ dus tegenover de klagende ‘consument’.

Toegankelijk?

De bedoeling is dat de procedures bij het KiFiD laagdrempelig zijn. Dat wil zeggen: volstrekt onafhankelijk, relatief eenvoudig en goedkoop, kortom voor de ‘eenvoudige consument’ (de simpele ziel ……..) toegankelijk. Of dat echt zo is? Ik zie het KiFiD als een ui, er is heel wat af te pellen voordat je bij de kern komt. Dat ligt zeker niet aan de medewerkers van het KiFiD, ook niet aan de Ombudsman of de leden van de Geschillencommissie of de leden van de Commissie van Beroep. De mensen staan voor hun zaak. Ik kom er later zeker diepgaander op terug, het gaat als het schillen van een ui in stukjes omdat het beter is de betrokken bronnen / personen – conform afspraken – beschermd te houden.

De kloof

Mijn interpretatie is dat er sprake is van een kloof. Je kan wel in het klachtenbeoordelingsproces betrokken zijn, maar dat maakt je nog geen inhoudelijk deskundige, in ieder geval niet direct in voldoende mate. De kloof is het gapende gat tussen de rechtsstaat en de machtsstaat. ´Compliceren´ en ´tijdrekken´ doen de rest, verdiepen de kloof. Het opkomen door en voor de consument is daarmee uiteindelijk – met het verlopen van de procedure – een schijnbare asymmetrische wedstrijd. De consument komt daarmee in een ‘emotionele achtbaan’. Het is een taak dit aan de politiek duidelijk te maken. De Minister van Financiën ziet op het KiFiD toe, en hij wordt weer gecontroleerd door de Tweede Kamer. Uiteindelijk worden de structuren wel duidelijk en ontstaan er weer werkvormen. Het kan geen kwaad de ervaringen in voorstellen tot verbeteringen om te zetten. Die zullen we dan ook zeker gaan doen.

Vragen?

Laten we bij wat vragen beginnen. Bijvoorbeeld met dit artikel van FTM (Follow The Money): Is het KiFiD onder druk nog wel onafhankelijk?

Geplaatst in KiFiD | Een reactie plaatsen