Telegraafsma #69: Open brief aan mevrouw Dilan Yeşilgöz (Minister Justitie & Veiligheid) en de heer Franc Weerwind (Minister voor Rechtsbescherming).

Dilan Yesilgoz, minister van Justitie en Veiligheid Beeld: ©RVD – Valerie Kuypers en Martijn Beekman

Geachte mevrouw Yeşilgöz, Geachte heer Weerwind,

Vraagje
U heeft nog een aantal dagen te gaan van relatieve rust, ‘vakantiedagen’ zullen we maar zeggen. ‘Reces, alles staat even stil’. Nu krijgt u normaliter dagelijks talloze berichten, brieven, ‘stukken en dossiers’ op u af, waarmee de kans dat een ‘gewone burger uw aandacht krijgt, én antwoord, maar zeer beperkt is. Dus doe eens mal, bij deze een ‘open brief aan u’ in deze wat rustiger tijd. (Die we hierna zullen vervolgen met het aan u voorleggen, te vragen, hoe u de uitwerking in de praktijk van ‘het begrip rechtsstaat’ ziet. Dit als ‘rode draad in een aankomende reeks van ‘open brieven’). Dus als u nu even tijd over hebt, s.v.p.: het lijkt een open deur: Nederland is een rechtsstaat. Bent u het daar mee eens?

Rechtsstaat
Als opstapje, uit de ‘encyclopedie’: in de systeemtheorie verwijst een rechtsstaat naar een politiek systeem waarin de macht is onderworpen aan het recht. Er zijn verschillende elementen die kenmerkend zijn voor een rechtsstaat. Zoals:
– de grondwettelijke beperking van de macht: ‘De grondwet dient als het hoogste juridische document en legt beperkingen op aan de machtsuitoefening door de overheid. Het bepaalt de rechten en vrijheden van individuen en instellingen’;
– er is een onafhankelijke rechterlijke macht: ‘Een onafhankelijke rechterlijke macht is van essentieel belang voor een rechtsstaat. Rechters moeten in staat zijn om hun taken uit te voeren zonder beïnvloeding van de uitvoerende macht of andere invloeden’;
– het uitgangspunt van de eerbiediging van de mensenrechten: ‘Een rechtsstaat waarborgt de bescherming van fundamentele mensenrechten en vrijheden voor alle individuen, ongeacht hun achtergrond’;
– met als doe de rechtszekerheid: ‘Wetten moeten duidelijk en toegankelijk zijn, en hun toepassing moet consistent zijn. Mensen moeten in staat zijn om hun gedrag en handelingen te plannen op basis van de bestaande wetgeving’;
– alles met als fundament de ‘Trias Politica’: ‘dit principe houdt in dat de machten binnen de staat verdeeld zijn over de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke takken. Dit zorgt voor checks and balances en voorkomt dat één enkele instantie te veel macht krijgt’.

Eerlijk en rechtvaardig
Een rechtsstaat waarborgt dus dat er een evenwicht is tussen de machten, dat er wetten zijn die de fundamentele rechten beschermen, en dat er een onafhankelijke rechterlijke macht is om deze wetten te handhaven. Het doel is het creëren van een samenleving waarin burgers op een eerlijke en rechtvaardige manier behandeld worden volgens de vastgestelde regels en normen. >> Aldus het resultaat ‘van even zoeken op het internet’.

Franc Weerwind, minister voor Rechtsbescherming Beeld: ©RVD – Valerie Kuypers en Martijn Beekman

Een rechtsstaat dus als een politiek systeem waarin de macht is onderworpen aan het recht. Nu valt met zekerheid te zeggen dat er mensen zijn die zeggen: “er is geen recht(vaardigheid), de machtigen doen toch gewoon wat ze zelf willen …………………………………….”:

Wat denkt u: ‘delen we het leven’ of ‘zien we met het zwarte licht door de bomen het bos niet meer’?

Zwart Licht

Dit bericht is geplaatst in Rechtsstaat met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Eén reactie op Telegraafsma #69: Open brief aan mevrouw Dilan Yeşilgöz (Minister Justitie & Veiligheid) en de heer Franc Weerwind (Minister voor Rechtsbescherming).

  1. Harry Beugelink schreef:

    Strikt formeel bezien is Nederland geen Rechtstaat. Dit zal ik met een voorbeeld duidelijk maken. Martin was toen hij met vroeg pensioen ging, samen met zijn van oorsprong Filipijnse vrouw, geëmigreerd naar de Filipijnen. Na acht jaar kreeg hij aldaar een hersenbloeding, en daar onze fijne overheid het vanaf 2005 onmogelijk heeft gemaakt om na emigratie naar een land buiten de EU nog op de Nederlandse zorgverzekering te worden verzekerd, was Martin als geboren en getogen Rotterdammer dus niet meer voor zorg verzekerd. Hij had wel een dure Expat verzekering kunnen afsluiten (als je al op pensioengerechtigde leeftijd nog door zo’n Engelse of Amerikaanse verzekeraar wordt geaccepteerd) maar die sluit altijd de oude en bestaande kwalen uit, waardoor zo’n extreem dure verzekering niet interessant is, daar nagenoeg alles wat je krijgt door een verzekeraar kan worden gekoppeld aan een bestaande of oude kwaal. Dus Martin was niet verzekerd en dan word je in landen als de Filipijnen ook niet geholpen. Dus zagen Martin en zij Filipijnse vrouw zich gedwongen om terug te keren naar Nederland, Rotterdam. Met een dergelijke kwaal is een vliegreis van 18 uur al geen pretje, maar dat was nog maar het begin van de ellende. Eenmaal in Rotterdam aangekomen, zocht men een hotel, want het huis waarin Martin in Rotterdam had gewoond was immers acht jaar geleden verkocht. Maar toen de doodzieke Martin zich bij zowel het St. Franciscus ziekenhuis als bij het Erasmus medisch centrum meldde met zijn klachten werd hem (een geboren en getogen Rotterdammer) daar in beide ziekenhuizen de deur gewezen. Want Martin was immers niet verzekerd en dan schijnt de eed van Hippocrates ineens niet te gelden in onze door politic bejubelde rechtstaat. Want de politiek heeft het in 2004 / 2005 namelijk niet alleen onmogelijk gemaakt voor mensen die na hun pensionering emigreren buiten de EU (en de zogenaamde verdragslanden) dat ze niet langer voor ziektekosten zijn, maar er ook in haar onwijsheid voor gezorgd dat iemand met de Nederlandse nationaliteit, maar die geen woonhuis heeft waarop hij of zij in de gemeentelijke basisadministratie kan worden geregistreerd, eveneens niet voor ziektekosten verzekerd is. Dus een geboren en getogen Nederlander, die een Nederlandse AOW en pensioenuitkering ontvangt kan zich zonder officieel adres nog steeds niet voor ziektekosten verzekeren in deze zogenaamde rechtstaat. Waarom deze idiote constructie? Waarom het koppelen aan een fysiek adres en niet aan het BSN nummer?

    Maar omdat Martin pas drie maanden nadat hij doodziek in Nederland was gearriveerd in het ziekenhuis aan zijn zeer ernstige aandoening kon worden geholpen, was hij inmiddels deels verlamd, had hij daarnaar epilepsie had wax zijn geheugen ook zwaar aangetast. Dus Martin had daardoor thuiszorg nodig. Ook dat was een drama maar dat zal ik jullie onthouden. Wel werden Martin en zijn echtgenote door een thuiszorg verpleegkundige (ZZP’er) opgelicht doordat deze mislukte Floris Nightingale zowel bij de echtgenote van Martin als bij de zorgverzekeraar declareerde. Hierop vroeg Martins vrouw de hulp van een advocaat die haar moest helpen om de onterecht betaalde € 4.500 terug te krijgen. Het eerste wat deze advocaat deed was een voorschot nota declareren van € 2500. Gelukkig won Martins vrouw het geding, maar ook toen kwam er weer een weeffout in onze zogenaamde rechtstaat naar boven. Ten eerste besloot de rechter dat de buitengerechtelijke kosten (advocaat kosten) op € 800 werd vastgesteld. (Weten deze rechters echt niet hoe duur een advocaat is?) en ten tweede werd de echtgenote ook nog eens geconfronteerd met het feit dat ze na het winnen van de rechtszaak voor eigen rekening een deurwaarder moest inschakelen! Hoezo rechtstaat? In een echte rechtstaat zou immers een oplichtende verpleegster niet alleen veroordeeld worden om het via oplichterij verkregen bedrag terug te betalen maar ook de werkelijk gemaakte en nog te maken kosten van haar slachtoffer moeten vergoeden. Helaas is dat niet het geval in Nederland. Eerst word je opgelicht door een verpleegkundige en daarna scheept de rechter je af met € 800 euro terwijl de werkelijk gemaakte kosten € 2500 zijn. Ook wordt er in onze rechtspraak geen rekening gehouden met het feit dat oplichters niet uit zichzelf na het verliezen van een rechtszaak even snel het verschuldigde bedrag plus wettelijke rente gaan betalen. Waarom houdt onze rechtspraak in deze zogenaamde rechtstaat hier geen rekening mee en veroordeeld ze de oplichter niet om ook de kosten van de deurwaarder te vergoeden? Want nu is het zo dat Martin een claim heeft van € 4500 maar om zijn recht te krijgen toch € 1700 aan de advocaat moet betalen en minimaal € 600 aan de deurwaarder. Oftewel het recht krijgen kost hen ondanks onze rechtspraak in deze zogenaamde rechtstaat dus € 2300
    Harry Beugelink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.